Rozdział 29

Hej!
Takie małe zmiany w treści: 
*Federico jeszcze nie poznał Ludmiły- od tej drugiej strony 
Teraz na kilka (naście) rozdziałów powróci wszystko do normy. Nazbierało się dużo nier wyjaśnionych spraw i trzeba to rozprostować. 
CMOK!






-I jak się czujesz?
-Dobrze. Tylko trochę się potłukłam...
-Uf..kamień z serca. 
-Słuchaj...bo mi się przypomniało. 
-Kto je porwał?
-To były dwie dziewczyny- ciężko mi określić ich wiek, ale jedna miała okulary, a druga czerwony płaszcz. 
___

Violetta 

-Boże...dlaczego?! Dlaczego tam przylazłaś?!

-Czy mogłabyś się łaskawie przestać na mnie wydzierać? To że masz na nazwisko Verdas nie oznacza, że wolno ci mną pomiatać!

-Skoroś taka mądra to wyciągnij nas stąd!

-A żebyś wiedziała!

Podeszłam do szafy i zajrzałam do niej- leży tam grabie. Ściany wydawały się byś nie trwałe i takie...badziewskie. Zamachnęłam się z całych sił i wybiłam dziurę w tym pseudo murze. Wyleciałyśmy z Sashą przez nią na trawnik i jęknęłyśmy:

-To domek ogrodnika...

Cały czas byłyśmy na posesji Verdasów!!!

Cztery dni później...:

Nadal nie wiemy kto był autorem  tego kiepskiego żartu z tym całym porwaniem. Cóż...powinien się wstydzić. W końcu stało się dużo złych rzeczy. Katina leżała w szpitalu- na całe szczęście nic wiele jej się nie stało i już jest w domu. 

W szkole trwały remonty i wszyscy szli do szkoły o tydzień później. Nawet lepiej... 

Z Leónem nie rozmawiałam od tamtej nocy.

***

Razem z Fran, Cami, Nat i Mel zeszłyśmy na obiad. Dzisiaj była zupa pomidorowa i spaghetti. 

Nie wracałysmy do ostatnich wydarzeń: Resto i obie Torres to moje przyjaciółki, a Melissa to moja siostra i nikt nie może tego podważyć. 

-Podano do stołu!-zawołał Federico. Tego dnia na zapleczu było miło jak nigdy. Fede bawił się w kelnera,m nawet Maxi przyszedł do nas na obiad. Jak za starych dobrych czasów, przyjaciele w komplecie, zawsze razem. 

_

-Violu- tata wychylił się przez drzwi od kuchni:

- Ktoś chce z tobą rozmawiać. 

Odeszłam od stołu i założę się że Federico już zajął moje miejsce. Na zewnątrz czekał na mnie...León. 

-Hej- szepnął

-Cześć

-Możemy porozmawiać?

-Czemu by nie..

Wyszliśmy do ogrodu i spacerowaliśmy kamienistą ścieżką. 

-O czym chciałeś rozmawiać?

-Violu, ja wiem że nieźle nagadałem wtedy na tej drodze, ale...

-Okłamałeś mnie León...Okrutnie okłamałeś. Czułam się...jak wtedy. W dzień, w który mnie pocieszałeś po rozstaniu z Tomasem a potem powiedziałeś że ani ja, ani mój los, moje życie- nic nie znaczą dla ciebie. Że nie istnieje. 

-No właśnie dokładnie taka sama sytuacja! Wtedy chciałem uciec od wywodów Ludmiły, a tym razem od twojej siostry! Tylko dlatego tak powiedziałem!

-Czyli okłamałeś Melisse...Poza tym wiesz jak nazywa się ktoś kto ciągle ucieka?

-Wiem, ale... 

-Na razie daj mi spokój...

-Wybaczysz mi kiedyś?

-Już ci wybaczyłam...Ale to nic nie znaczy. 

-Zacznijmy od początku..!

-Od początku? Zgoda! Hej mam na imię Violetta, mieszkam w twoim domu i opiekuję się twoja siostrą! 

Po tych słowach odbiegłam. Nie było tak źle...i chyba mi sie udało- jestem niezależna i samowystarczalna! Mam tylko nadzieję że León zrozumiał czym zawinił i że...będzie między nami nie długo dobrze. Tak jak dawniej. 

Rozdział jest krótki i mało się wyjaśnia. W zasadzie ta głośna sprawa zakończyła sie bardzo cicho- i tak miało być. Wkrótce jednak coś znowu się wydarzy, ale na razie nasza para musi odbudować relacje...