Uzupełnienie treści..

Park. Diego spotyka się z Larą 


-Cześc-przywitał się, a co ona podeszła i pocałowała go w policzek. 
-No hej!-pisnęła 
-Musimy porozmawiać...
-O czym?
-Ostatnio mało czasu spędzamy razem...
-Tak, masz racje...mam pomysł. Będziemy się razem uczyć..!
-Nie, Lara posłuchaj...
-O co ci chodzi?
-To koniec-powiedział szybko, a ona zrobiła wielkie oczy. 
-Czy ty...ty zrywasz ze mną?
-Tak. Lara...znajdziesz sobie kogoś lepszego niż ja. Kogoś, kogo pokochasz na prawdę...
-Ale Diego...
-Kochałem cię.  Chciałbym, żebyś o tym wiedziała...
-Przynajmniej jedno z nas kochało. 
Przytulili się. 
-Trzymaj się-Diego puścił dziewczynę i odszedł. 
-Jeszcze zobaczymy...-syknęła dziewczyna i przymrużyła oczy... Czy było jej przykro? Nie! Była wściekła....
-Skoro mnie opuściłeś, zrobię wszystko żeby wszyscy opuścili ciebie....

Rozdział 29

Hej!
Takie małe zmiany w treści: 
*Federico jeszcze nie poznał Ludmiły- od tej drugiej strony 
Teraz na kilka (naście) rozdziałów powróci wszystko do normy. Nazbierało się dużo nier wyjaśnionych spraw i trzeba to rozprostować. 
CMOK!






-I jak się czujesz?
-Dobrze. Tylko trochę się potłukłam...
-Uf..kamień z serca. 
-Słuchaj...bo mi się przypomniało. 
-Kto je porwał?
-To były dwie dziewczyny- ciężko mi określić ich wiek, ale jedna miała okulary, a druga czerwony płaszcz. 
___

Violetta 

-Boże...dlaczego?! Dlaczego tam przylazłaś?!

-Czy mogłabyś się łaskawie przestać na mnie wydzierać? To że masz na nazwisko Verdas nie oznacza, że wolno ci mną pomiatać!

-Skoroś taka mądra to wyciągnij nas stąd!

-A żebyś wiedziała!

Podeszłam do szafy i zajrzałam do niej- leży tam grabie. Ściany wydawały się byś nie trwałe i takie...badziewskie. Zamachnęłam się z całych sił i wybiłam dziurę w tym pseudo murze. Wyleciałyśmy z Sashą przez nią na trawnik i jęknęłyśmy:

-To domek ogrodnika...

Cały czas byłyśmy na posesji Verdasów!!!

Cztery dni później...:

Nadal nie wiemy kto był autorem  tego kiepskiego żartu z tym całym porwaniem. Cóż...powinien się wstydzić. W końcu stało się dużo złych rzeczy. Katina leżała w szpitalu- na całe szczęście nic wiele jej się nie stało i już jest w domu. 

W szkole trwały remonty i wszyscy szli do szkoły o tydzień później. Nawet lepiej... 

Z Leónem nie rozmawiałam od tamtej nocy.

***

Razem z Fran, Cami, Nat i Mel zeszłyśmy na obiad. Dzisiaj była zupa pomidorowa i spaghetti. 

Nie wracałysmy do ostatnich wydarzeń: Resto i obie Torres to moje przyjaciółki, a Melissa to moja siostra i nikt nie może tego podważyć. 

-Podano do stołu!-zawołał Federico. Tego dnia na zapleczu było miło jak nigdy. Fede bawił się w kelnera,m nawet Maxi przyszedł do nas na obiad. Jak za starych dobrych czasów, przyjaciele w komplecie, zawsze razem. 

_

-Violu- tata wychylił się przez drzwi od kuchni:

- Ktoś chce z tobą rozmawiać. 

Odeszłam od stołu i założę się że Federico już zajął moje miejsce. Na zewnątrz czekał na mnie...León. 

-Hej- szepnął

-Cześć

-Możemy porozmawiać?

-Czemu by nie..

Wyszliśmy do ogrodu i spacerowaliśmy kamienistą ścieżką. 

-O czym chciałeś rozmawiać?

-Violu, ja wiem że nieźle nagadałem wtedy na tej drodze, ale...

-Okłamałeś mnie León...Okrutnie okłamałeś. Czułam się...jak wtedy. W dzień, w który mnie pocieszałeś po rozstaniu z Tomasem a potem powiedziałeś że ani ja, ani mój los, moje życie- nic nie znaczą dla ciebie. Że nie istnieje. 

-No właśnie dokładnie taka sama sytuacja! Wtedy chciałem uciec od wywodów Ludmiły, a tym razem od twojej siostry! Tylko dlatego tak powiedziałem!

-Czyli okłamałeś Melisse...Poza tym wiesz jak nazywa się ktoś kto ciągle ucieka?

-Wiem, ale... 

-Na razie daj mi spokój...

-Wybaczysz mi kiedyś?

-Już ci wybaczyłam...Ale to nic nie znaczy. 

-Zacznijmy od początku..!

-Od początku? Zgoda! Hej mam na imię Violetta, mieszkam w twoim domu i opiekuję się twoja siostrą! 

Po tych słowach odbiegłam. Nie było tak źle...i chyba mi sie udało- jestem niezależna i samowystarczalna! Mam tylko nadzieję że León zrozumiał czym zawinił i że...będzie między nami nie długo dobrze. Tak jak dawniej. 

Rozdział jest krótki i mało się wyjaśnia. W zasadzie ta głośna sprawa zakończyła sie bardzo cicho- i tak miało być. Wkrótce jednak coś znowu się wydarzy, ale na razie nasza para musi odbudować relacje...

Rozdział 28

W sytuacji, kiedy zmysły i pamięć cię zawodzą, nie wiesz co zrobić. Najczęściej siedzisz i czekasz. Ale jak tu czekać, kiedy od twojego wspomnienia zależy przyszłość ważnej dla ciebie osoby? Czuję się jak Atlas- całe niebo na moich barkach.. 


León 

Siedziałem razem z Mel na korytarzu w klinice zdrowia psychicznego. Czekaliśmy na badania. Nie ukrywam że trochę się bałem... skąd miałem wiedzieć co chcą mi zrobić? Dodadzą mi coś do herbaty? Przykują do krzesła i podepną kable do mózgu?
-León Verdas i Melissa Castillo- zawołała pielęgniarka wychylająca się z jednej ze sal. 
-Gotowy?- spytała dziewczyna obok mnie na co ja- Nie.
-Nie przejmuj się, ja też nie... 
Czułem się nieswojo z tym że jest dla mnie miła. Powinna mnie nienawidzić dalej- to mi obiecała. 
-Musimy je znaleźć León-powiedziała przed wejściem do sali- Jeżeli to, że dam się uśpić jak pies, pozwoli uratować Sashe i Viole to ja się na to piszę. 
-Stoję po twojej stronie- powiedziałem i uniosłem kąciki ust- To dla nich...
-Dla nich...
Równo wkroczyliśmy do sali. Odważni i gotowi na wszystko. 
Jednak widok mnie rozczarował- żadnych elektrycznych krzeseł, kabli, kroplówek...tylko dwa antyczne łóżka i biurko po środku. 
-Witam- przy tym biurku siedziała kobieta około 50- tki w okularach i niedługich włosach. 
-Dzień dobry- wydukała Mel. Mi nie starczyło siły na to, żeby się przywitać. 
-Usiądźcie na łóżkach. 
Melissa szybko zajęła łóżko pod oknem, pokryte jasnym, niebieskim jedwabiem. Cóż, mi zostało zacienione miejsce pod ścianą wyłożone ciemnożółtym jedwabiem. 
-Powiedzcie mi co pamiętacie- odpowiedziała kobieta za biurkiem. Na plakietce przypiętej do jej kaszmirowego swetra, wyraźnie wyryte zostało jej nazwisko- dr. Isabella O'Connor 
-No więc- Melissa poruszyła się niespokojnie- Przekrzykiwaliśmy się... Viola i Cami znikąd pojawiły się za drzewem. Violi było przykro z powodu kłótni o...
-Melissa, to jest moja sprawa- przerwałem jej. 
-Młodzieńcze nie musisz się martwić, że doniosę rodzicom lub glinom. Obowiązuje mnie tajemnica lekarska i w takich chwilach powołuję się na klauzulę sumienia. Melisso, kontynuuj...
-Proszę pani, ja tak na prawdę to nie wiem. Jestem tu od wczoraj, a León i Violetta znają się dłużej. 
Ale  &*#@!  nawet w takiej sytuacji na mnie zwala!!! 
-Leónie...- powiedziała dr. O'Connor 
-Ja i Violetta przyjaźniliśmy się do tamtego wieczoru. Nie ukrywam- sprawiłem jej niesamowitą przykrość, z jasnych powodów- rzuciłem Melissie wrogie spojrzenie. 
-Jakich powodów?
-Gdyby Mel nie usiłowałaby obwiniać mnie o wszystko co wydarzyło się w jej życiu to bym nie skłamał. Nie skłamałbym że kocham Anabell. To była jedna wielka pomyłka, która mnie teraz prześladuje w twojej postaci. 
-Już chyba wiem gdzie leży problem- powiedziała terapeutka- Musicie oboje doprowadzić się do stanu uśpienia. Uśpienia nienawiści, jaką się darzycie. Melisso powiedz co pamiętasz z chwili kiedy zeszliście z drogi?
-Tylko tyle że pchnęłam Sashę na bok i trzymałam ją za rękę, ale ona później ją puściła i to tyle jeśli o nią chodzi. Wiem że ktoś wpakował ją do samochodu. 
-To była Violetta!- wrzasnąłem- To ją wtedy na wpół przytomną wkładali do tego auta!
-Jasne...a masz dowody? Może Viola po prostu od ciebie zwiała? 
-Ode mnie? To ty nazwałaś swoją przyjaciółkę kłamczuchą! To ty jej nie wierzyłaś! 
-Spokojnie! Mamy niezgodność we wspomnieniach. Oboje widzieliście samochód i dziewczynę do niego wsiadającą. Nie wiecie tylko która to była. 
-Miała krótkie włosy, czyli Violetta!
-Sash miała związane, to mógł być jej kucyk! Ja się tylko o nią martwię!
-O kogo? O siostrę czy przyjaciółkę, której zadałaś więcej ran, niż Anabell cię okłamała! Ja martwię się bardziej oto co one sobie zrobią!
-Sobie?
-Nie wiesz? Violetta i Sasha się nie znoszą! 
-Dobra, teraz się połóżcie... myślę że drążymy nie we właściwej kopalni- terapeutka wstała zza biurka. 
-Wprowadzę was w stan hibernacji na czas 10 minut. Powinniście sobie wszystko przypomnieć...
___
Po 10 minutach się obudziłem, ale nie...nic sobie nie przypomniałem! Byłem tylko pewny że to Violetta była wtedy wpychana do auta.


Melissa 

Otworzyłam oczy- nic sobie nowego nie przypomniałam! 
Po 90 minutach opuściliśmy gabinet i każdy poszedł w swoją stronę. Kiedy byłam koło windy poczułam pulsujący ból głowy i wtedy to się stało. Pamiętam!!! Pamiętam wszystko! 
Wycofałam się z windy i pobiegłam za Leónem który poszedł schodami. 
-León! Leeeón!!!- zawołałam i wychyliłam się przez barierkę. 
Nagle poczułam mocne pchnięcie i świat zawirował.

Przepraszamy Mel- wiedziałaś za dużo.

Każdy ma coś na sumieniu, ale...

Nie tobie jest dane rozpowiadać nasze grzechy. 

A już na pewno nie o tej nocy, którą wyjęłyśmy wam z pamięci...

Rozdział 27

1 września- rozpoczęcie roku szkolnego



Jaki ja jestem głupi! Kocham ją całym sercem, a ona... ona myśli że ją okłamałem! Raczej okłamałem Melisse żeby dała mi spokój z przeszłością. Ale teraz to już się nie liczy! Nie ma ani jej, ani Sash... Gdzie są? Co się wydarzyło tamtego wieczoru? Pamiętam tylko białe światła i pisk opon. Znajdę Cię...na pewno. 





León 
-Powiedz co pamiętasz- rzekł policjant, patrząc na mnie badawczo.
-Przecież mówiłem, że nie pamiętam nic z tamtego wieczoru. A to co wiem, już powiedziałem. 
-Komu?
-Temu drugiemu- wskazałem palcem na faceta gadającego przez komórkę. 
-W takim razie powtórz to, co powiedziałeś wcześniej. 
-Eh... nie pamiętam jak się znaleźliśmy na tamtej ulicy...kłóciliśmy się. 
-Kto tam był?
-Sasha, Melissa i ja. Jak się potem okazało Violetta i Camila też... 
-O co się pokłóciliście? - na te słowa spojrzałem na Melisse opartą o okno. Uniosła głowę, i delikatnie kiwnęła, dając mi znak że potwierdzi moje kłamstwo. 
-O drobiazg. Nie przepadamy za sobą. 
-Violetta musiała odreagować po czymś, i udała się z przyjaciółką Camilą Torres do owego parku,przy którym się spotkaliście. Czy masz coś do powiedzenia, w tej sprawie? 
-Nie, nie wiedziałem że one tam są!
-Następnie, nadjechał samochód i wszyscy zaczęli uciekać z drogi. 
-Tak. 
-Więc gdzie są Violetta i Sasha? 
-Nie wiem. Ja... ja chyba widziałem jak wsiadają do tego samochodu, a raczej są do niego wpychane...- spojrzałem na rodziców, którzy wyglądali na zawiedzionych. 
-Zostaniesz poddany badaniom psychologicznym, dzięki którym uda nam się ustalić czy owe wspomnienia są prawdziwe. 
-Nie zgadzam się!
-Owszem, zgadasz-syknął tata 
-To prawda- odezwała się Melissa- Też to widziałam, i też nie jestem tego za pewna ale...
-W takim razie oboje macie się stawić w klinice zdrowia psychicznego, we wtorek. 
Zapadła cisza. 
-No to...damy wam już spokój...porozmawiajcie- wszyscy oprócz mnie i Mel opuścili pokój. 
-IDIOTA!- wrzasnęła Melissa, na co ja- EGOISTKA!
-DEBIL!
-SNOPKA! 
-DLACZEGO NIE RATOWAŁEŚ VIOLETTY?!!!
-DLACZEGO NIE RATOWAŁAŚ SASHY?!!!!! 
-PODOBNO KOCHASZ VILU...!
-A TY PODOBNO PRZYJAŹNISZ SIĘ Z SASH...!
Zapadła cisza na parę minut. Patrzyliśmy na siebie jak na najgorszych wrogów. 
-Wołałem ją. Szukałem, ale nie znalazłem jej...
-Trzymałam Sashę za rękę, a wtedy ona mnie puściła. 
Odwróciliśmy wzrok i spytałem ponownie- Może sobie odpuścimy...na dzisiaj?
-Zgoda. Ale w moich oczach zawsze będziesz chłopakiem mojej <fałszywej> przyjaciółki, przez którego ona leży w grobie. I nigdy ci nie wybaczę. 

Wyszła z pokoju. Nagle zauważyłem że mam urwany kawałek koszuli. Czy to kolejna rzecz której nie pamiętam? 


Violetta 
Otworzyłam oczy i podniosłam się z ziemi. Zamazany obraz, w dość szybkim tempie zrobił się ostry. 
Siedziałam w małym pokoiku, a obok mnie leżała Sasha. Spała...ale czy na pewno? Sprawdziłam szybko puls- jest okey, żyjemy obie...to teraz mogę się zająć myśleniem nad tym co się wydarzyło... 

-Violetta, czekaj!
-Nie rozumiesz że nie chcę z tobą o niczym rozmawiać?- pytałam przez łzy. Byłam na niego wściekła, a za razem chciałam go przytulić. 
Nagle ze wszystkich stron dobiegł pisk opon. Poczułam jak León ciągnie mnie i Cami na bok. 
Leżeliśmy bez ruchu. León trzymał mnie za rękę, a ja go za koszulę. Po chwili poczułam jak ktoś mnie podnosi. Nie chciałam wstać-chciałam zostać z Leónem. Jednak natarczywy 'ktoś' w końcu nas rozdzielił... i dalej nie pamiętam.

Obejrzałam się cała, szukając jakichkolwiek śladów że rzeczywiście to sie wydarzyło. Wtedy zauważyłam skrawek kraciastego materiału, wystającego z rękawa mojego swetra- to kawałek koszuli Leóna. 

Tak León, jesteś głupi. Tak Melisso, jesteś egoistką.
Tak, Violetto-León Cię zranił- ale to nie znaczy że Cię nie kocha!
Owszem Sash, miałaś rację co do Anabell. 

HEJ

Noo cześśćć.... jeśli to czytasz, to mamy nadzieję że przeczytałeś rozdział 26- ten który dzisiaj wreszcie został opublikowany.

A więc tak, mamy przyjemność przedstawić światu Lucy Missing- nowa na bloggerze. Dziewczyna pisze świetnie, i to ona po przeczytaniu naszego opowiadania nas zachęciła do blogowania. A niedawno my dokonałyśmy tego samego w stosunku do niej- dziewczyna panicznie boi się krytyki innych, chociaż pisze świetnie. Więcej informacji o niej na blogu Kai- resnaye.blogspot.com ponieważ to za jej pośrednictwem Lucy i Ola się poznały ♥

Blog Lucy Missing- hej i prosimy-zaglądnijcie do niej- tak ją troszeczkę utwierdźcie w tym że to na prawdę jest dobre!!